Biz, bir grup arkadaşlarımızla birlikte 2011-2012 yılları arasında Afganistan’da NATO emrinde görev yaptık.
Birbirimizi çok sever, birbirimize büyük saygı duyar, adeta hayranlık beslerdik. Aramızda güvene dayalı, kardeşlik duygularıyla yoğrulmuş, dostluk ve dayanışma içerisinde yürüyen güzel bir birliktelik vardı.
Ancak hepimiz biliyorduk ki bir gün gelecek, görevimiz sona erecek ve o gün geldiğinde Afganistan’da birbirimizi seven bizler, Türkiye’de sevdiklerimizin, akrabalarımızın ve dostlarımızın çoğunlukta olduğu memleketimize dönecektik.
Oradaki arkadaşlarımız, kafile kafile Türkiye’ye sevk ediliyor, her biri sevdiklerinin bulunduğu şehirlere gidiyordu. Çünkü görev yapılan bölge bir anda boşaltılmıyor, Türkiye’ye dönüşler peyderpey, kafileler ve gruplar hâlinde gerçekleştiriliyordu.
Bizim dönüş zamanımız yaklaştığında, Türkiye’ye gidecek olmanın sevincinin yanında Afganistan’da kalan kardeşlerimizden ayrılacak olmanın hüznünü de yaşıyorduk. Ancak bizden sonra onların da zamanı geldiğinde Türkiye’ye döneceklerini biliyorduk.
Bu nedenle hem sevdiklerimizin büyük çoğunluğunun Türkiye’de olmasından hem de geride bıraktığımız arkadaşlarımızın bir gün bizim peşimizden geleceğini bilmekten dolayı mutluyduk. İşte bu yüzden Türkiye’ye dönüşümüz, hepimiz için bir ayrılık hüznünden çok sevinç ve mutluluk kaynağı olmuştu.
Şimdi bu yaşadıklarımızdan yola çıkarak, teşbihte hata olmaz diyerek başka bir benzetme yapmak istiyorum.
Şayet şu anda yaşadığımız dünyayı bir Afganistan olarak kabul edersek, tıpkı yıllar önce Afganistan’da yaşadığımız gibi, bizlerin de zamanı geldiğinde bu dünyadan ayrılıp asıl vatanımıza, sevdiklerimizin büyük çoğunluğunun bulunduğu yere gideceğimizi düşünebiliriz.
Yıllar önce göç etmiş, en sevdiklerimiz ve bizi sevenlerimiz, bugün bizleri bekliyor. Onların bulunduğu yerde büyük ailemizin, sevdiklerimizin ve gönül bağımız olan insanların çoğunluğu var.
Elbette dünya üzerinde kurduğumuz düzen, yaşadığımız hayat, çekirdek ailemiz, eşimiz, çocuklarımız, akrabalarımız ve dostlarımız bu hayatın önemli bir bölümünü oluşturuyor. Ancak bütün bunlar, belki de sonsuz yolculuğumuzun küçük bir bölümünden ibaret.
İşte bizler de zamanı geldiğinde, tıpkı Afganistan’da birlikte yaşadığımız bazı sevdiklerimizi geride bırakıp asıl sevdiklerimizin çoğunlukta olduğu Türkiye’ye döndüğümüz gibi, bu dünyadaki bazı sevdiklerimizi geride bırakarak sevdiklerimizin çoğunluğunun bulunduğu yere gideceğiz.
Öyleyse buradan gidişimiz bir ayrılık değil, belki de büyük bir kavuşmadır.
Ne mutlu o kimseye ki bu yolculuğa çıkarken, geride kalanların gönlünde güzel izler bırakmış, kavuşacağı sevdiklerine yüz akıyla gitmek için gerekenleri yapmış olsun.
Ne mutlu o kimseye ki son yolculuğuna ağlayarak değil, kavuşmanın sevinciyle gidebilsin.
Çünkü belki de bizim ayrılık sandığımız şey, aslında büyük bir kavuşmanın başlangıcıdır.